miércoles, junio 01, 2016

El mar

Hafið

Þú, haf! sem ber tímans og harmanna farg,
þú hugraun mér vekur,
í hjarta mér innst, þá þú brýzt um við bjarg,
það bergmála tekur.

Þinn niður er hryggur, þinn hljómur er sár,
pú hrellir svo muna,
sem brimdropinn hver væri beiskasta tár,
hvert báruhljóð stuna.

Og dimmur var ægir og dökk undir él
var dynhamra-borgin,
og þá datt á náttmyrkrið þögult sem hel
og þungt eins og sorgin.

Við hafið eg sat fram á sævarbergs stall
og sá út í drungann,
þar brimaldan stríða við ströndina svall
og stundi svo þungan.


No hay comentarios.: